Ο πιο συνηθισμένος καλοήθης όγκος μαλακών ιστών είναι το λίπωμα, που προκύπτει από την τοπική αύξηση των λιποκυττάρων σε μια περιοχή του σώματος. Άλλοι τύποι καλοήθων όγκων αυτής της κατηγορίας περιλαμβάνουν τα αιμαγγειώματα, τα λεμφαγγειώματα και τα νευρινώματα. Συνήθως εμφανίζονται σε περιοχές κοντά στην επιφάνεια του σώματος, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούν να αναπτυχθούν και βαθύτερα, όπως στην κοιλιακή ή θωρακική περιοχή.
Οι κακοήθεις όγκοι των μαλακών ιστών, που είναι λιγότερο συχνοί, ονομάζονται σαρκώματα. Αυτοί οι όγκοι αναπτύσσονται είτε κάτω από το δέρμα, μεταξύ των μυϊκών ιστών, είτε ενδομυϊκά. Οι βασικές μορφές σαρκωμάτων περιλαμβάνουν το λιποσάρκωμα, το λειομυοσάρκωμα, το δερματοϊνοσάρκωμα, το συνοβιακό σάρκωμα και το σάρκωμα Kaposi.
Το λιποσάρκωμα αναπτύσσεται στο λιπώδες στρώμα, κυρίως στα κάτω άκρα και τον κορμό. Το λειομυοσάρκωμα προκύπτει από τους μύες της γαστρεντερικής οδού και της μήτρας. Το δερματοϊνοσάρκωμα επηρεάζει τον ιστό κάτω από την επιδερμίδα, ενώ το συνοβιακό σάρκωμα επηρεάζει τους ιστούς γύρω από τις αρθρώσεις, συχνά σε περιοχές όπως το γόνατο και οι αστράγαλοι, με μεγαλύτερη συχνότητα στα παιδιά. Το σάρκωμα Kaposi εντοπίζεται στα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων, συνήθως σε άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα, όπως σε περιπτώσεις HIV. Τα σαρκώματα μπορούν να δημιουργήσουν μεταστάσεις στους πνεύμονες, που είναι το πιο συνηθισμένο σημείο εξάπλωσής τους.
Οι παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης κακοήθων όγκων μαλακών ιστών περιλαμβάνουν γενετικές προδιαθέσεις, την έκθεση σε ακτινοβολία, την επαφή με ορισμένες χημικές ουσίες, καθώς και καταστάσεις σοβαρής ανοσοκαταστολής. Στα αρχικά τους στάδια, αυτοί οι όγκοι δεν παρουσιάζουν συμπτώματα, αλλά στη συνέχεια εμφανίζονται με οίδημα και πόνο στην πάσχουσα περιοχή.
Η διαγνωστική διαδικασία για τους κακοήθεις όγκους μαλακών ιστών περιλαμβάνει συνήθως βιοψία, η οποία είναι η πιο αξιόπιστη μέθοδος. Ανάλογα με την περίπτωση, η θεραπευτική αντιμετώπιση μπορεί να περιλαμβάνει χειρουργική αφαίρεση του όγκου, με πιθανή προσθήκη χημειοθεραπείας ή ακτινοθεραπείας.
Όγκοι των οστών
Οι όγκοι που αναπτύσσονται στα οστά είναι συνήθως καλοήθεις και δεν απειλούν άμεσα τη ζωή. Οι συνηθέστεροι καλοήθεις όγκοι οστών περιλαμβάνουν το οστεοχόνδρωμα, τα πολλαπλά οστεοχονδρώματα, το μη οστεοποιούμενο ίνωμα, την ινώδη δυσπλασία, το εγχόδρωμα, τα πολλαπλά εγχονδρώματα, το χονδροβλάστωμα, το οστεοειδές οστέωμα, το αιμαγγείωμα και τον γιγαντοκυτταρικό όγκο.
Ωστόσο, υπάρχουν και κακοήθεις όγκοι των οστών, με κυριότερους το οστεοσάρκωμα, το χονδροσάρκωμα και το σάρκωμα Ewing. Αυτοί οι όγκοι πλήττουν συνήθως άνδρες και εμφανίζονται κυρίως σε νεαρή ηλικία.
Το οστεοσάρκωμα είναι η πιο συχνή μορφή κακοήθους όγκου οστών και εντοπίζεται κυρίως στο γόνατο, στον βραχίονα, στην κνήμη και στον μηρό. Προσβάλλει κυρίως παιδιά, εφήβους και νεαρούς ενήλικες, αλλά μπορεί να εμφανιστεί και σε ηλικιωμένα άτομα, ειδικά σε συνδυασμό με τη νόσο Paget. Σε πιο επιθετική μορφή, το οστεοσάρκωμα μπορεί να δώσει μεταστάσεις στους πνεύμονες και σε άλλα οστά.